"Het zit vanbinnen"
Je leert pas iemand kennen als je door de buitenkant heen kijkt.
Ik geloofde er niet in. Tot ik het meemaakte.
Eerst keek ik naar de buitenkant. Niets voor mij. Mijn 'type' niet. Nee, het zou niet lukken.
Dan keek ik verder. Ik zag ook mooie dingen. Maar dat was nog niet genoeg voor mij.
Maar ik keek nog verder. De verpakking viel weg, en beetje bij beetje, van tijd tot tijd kon ik een glimp opvangen van de binnenkant.
Die was prachtig. Hij was verslavend. Ik kon niets anders doen dan blijven kijken en voelen.
Ik voelde mij vereerd. Vereerd dat ik zo iemand kende. Iemand die vanbinnen zo mooi was.
Clouseau had dus toch gelijk...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten